Vandaag konden we eens uitslapen maar daar kwam weinig van terecht. Eerste keer wakker om 0u30. Even buiten gekeken en aangenaam verrast door de immense sterrenhemel. Zoveel sterren kan je echt niet zomaar zien in Nederland. Dan maar verder slapen maar om 7u45 waren we terug klaarwakker. Verslagjes een beetje bijgewerkt maar de internetverbinding werkt niet goed dus nieuws voor het thuisfront zal moeten wachten. Dan rustig gaan ontbijten. Rond 10u kon Marc niet meer stil blijven zitten, de rivier en de vissen lagen te wachten! Een kort ritje door de canyons en het droge landschap. Je kan je moeilijk voorstellen dat men hier kan vissen. Maar eenmaal beneden ligt daar de prachtige Colorado rivier. Ik installeer mij tussen de rotsen (zit niet echt lekker) en Marc doet wat een visser hoort te doen. Van 11u tot 14u30 vist Marc er op los maar hij heeft niet veel geluk. Genoeg vis in de rivier en ze bijten wel maar ze zijn ook weer snel weg. Marc vind het echter leuk en prachtig om hier te kunnen vissen. Ik zit ondertussen te bakken in de zon en ben de fotograaf van dienst. Om 14u30 gaan we even terug naar het hotel om bij te tanken. Iets eten en drinken, een frisse douche voor mij om af te koelen en Marc die andere vliegjes gaat kopen om beter vis te vangen. Rond 17u rijden we terug naar de rivier met onderweg nog een stop bij de verschillende balancerende rotsen. Is soms ongelooflijk om te zien hoe bepaalde grote rotsen kunnen blijven liggen op kleinere exemplaren. Ik koop ook nog een mooie ketting bij een indianenstandje, die zie je hier overal langs de weg en de handgemaakte juwelen zijn echte kunstwerken.
Marc zoekt een ander plekje langs de rivier en uiteindelijk heeft hij dan toch eens beet. Is maar een kleine vis maar hij is dolgelukkig. Rond 19u30 rijden we terug naar de Lodge. Nog een lekkere steak om af te sluiten en dan lekker ons bedje in. Was een geslaagde dag voor Marc.
Wekker gezet om 5u30 want om 6u gaat de zon op. Met slaapoogjes op het balkon. Er hangt nog steeds een waas rond de mesa's en butte's maar toch zien we een prachtige zonsopgang. We nemen vele foto's en er zitten toch een paar prachtexemplaren bij. Om 7u staat de zon al hoog en het wordt een warmere dag dan gisteren. Spijtig genoeg is er ook een sterkere wind dan gisteren. Na het ontbijt maken we ons klaar voor onze rit door de Valley. Als je de tour zelf wilt rijden ipv met een gids wordt aangeraden om dit met een 4x4 te doen en we merken al snel waarom. Het eerste deel is nogal stijl naar beneden op een kronkelige weg vol met kuilen. Daarna wordt de weg iets beter maar door de sterke wind stuift het rode zand langs alle kanten rond de auto. Als we het wagen om uit te stappen worden we gezandstraald en dat is geen prettig gevoel op je blote benen en armen. Foto's nemen is ook onbegonnen werk. Hele hopen zand worden op de weg geblazen wat ook het rijden een stuk moeilijker maakt. Marc vind het echter superleuk, off road met een 4x4 Jeep en helemaal door elkaar geschud worden. Toch besluiten we de toer niet helemaal te doen, het zicht wordt te slecht en er komt steeds meer en meer zand op de weg. Mensen in auto's zonder 4x4 die de gok toch wagen komen vast te zitten en blokkeren de weg. Marc schiet een paar gestrande Nederlanders te hulp en rijdt hun auto los uit het zand. Dan keren we terug en verlaten we Monument Valley. We hebben nog een paar uur rijden voor boeg richting Glen Canyon en Lees Ferry. Heel de tijd worden we geteisterd door rukwinden en zandstormen wat maakt dat het niet leuk rijden is. In Kayenta maken we een tank en eetstop en worden we bijna weggeblazen zodra we uitstappen. Eenmaal voorbij Page wordt het iets beter wat betreft het zand maar het blijft flink waaien. Het laatste uurtje rijden gaat terug over een Canyon. We zien uitlopers van de Grand Canyon en gaan over de Navajo Bridge over de Colorado rivier. Cliff Dwellers Lodge is onze slaapplaats voor de komende 2 nachten. Leuke huisjes tegendeel wand van de Vermillion Cliffs en een weids uitzicht. We eten lekkere steaks in het bijhorende restaurantje en dan lekker ons bedje in. We zijn doodmoe van onze lange dag en om 21u gaan de lichtjes uit. Morgen kunnen we eens uitslapen!
Na een te korte nacht pakken we onze spullen terug in en na het ontbijt gaan we het Mesa Verde NP verder ontdekken. In de 19de eeuw zijn hier diep in de bergen rotswoningen ontdekt waar 1000den jaren geleden indianen leefden. Deze woningen zijn prachtige kunstwerken uitgehakt in de bergwanden. Je vraagt je wel af hoe die indianen er in godsnaam geraakten! Wij doen de meest zuidelijke toer en passeren voorbij Cliff Palace en Balcony House. Deze complexen zijn de twee grootste en kan je ook gaan bezoeken met een gids. Dit doen we echter niet want doorvoor moet je klimmen langs stijle laddertjes langs de rotswand en dat zien we niet echt zitten. Marc vind het nu al lastig om langs de kant van de ravijn te staan, het is hier dan ook zo verdomd hoog. Wel allemaal prachtig om te zien maar een beetje lastig als je hoogtevrees hebt.
Cliff Palace kunnen we ook zien van op de weg en voor een blik op Balcony House doen we de Soda Canyon overloop trail. Dat is een wandelpad aan de overkant van de Canyon. Zo hebben we een prachtig zicht op de uitgehakte bergwoningen. Na onze hike is het terug tijd om het park te verlaten dus dat betekend die enge rit terug de berg af. Marc doet het rustig aan en we geraken veilig naar beneden. Onderweg nog een paar prachtige foto's genomen en dan terug verder op pad.
We maken een tankstop in Cortez en dan komen we bij the Four Corners. Op dit punt komen 4 staten samen, Colorado, Utah, Arizona en New Mexico. Zo kunnen we grappige foto's maken terwijl we in 4 staten tegelijkertijd staan. En daarna terug op pad via eenzame stoffige woestijnwegen door de canyons. Het is zonnig en warm maar wel veel wind. Resultaat zijn soms heel grote zandwolken die ons zicht serieus belemmeren. Ook als we de weg naar Monument Valley oprijden zien zien we het overbekende beeld uit al die westernfilms enkel achter een dikke waas van stof en zand. Is een beetje een domper op de feestvreugde. Hopelijk wordt de wind snel minder maar het weerbericht beloofd niet veel goeds. Het is lekker warm maar die sterke wind zorgt voor een hoop zand. We komen aan bij het hotel. The View is het enigste hotel binnen het park, is een beetje prijzig maar is het geld wel waard als je het prachtige uitzicht ziet dat we hebben van op ons balkon. Zonder die waas van stof was het perfect geweest maar we mogen niet klagen. We hebben alles bij de hand op de kamer dus eten we op de kamer en we genieten van het uitzicht en de rust. We zien de zonsondergang aan de andere kant van het hotel maar die wordt ook belemmerd door de stofwolken. En dan naar bed want morgen staan we extra vroeg op om hopelijk een spectaculaire zonsopgang te zien.
Vandaag wakker om 5u door telefoontje van mijn zus. Gelukkig daarna nog even kunnen doorslapen tot 7u. Daarna een Amerikaans ontbijt en we kunnen er weer tegen voor de dag. Om 8u30 rijden we het national park binnen. De duinen die we al konden bewonderen van op ons terras zien er van dichtbij nog groter en mooier uit. We moeten een beekje over om de duinen te bereiken dus even schoenen uit en pootje baden in ijskoud water. En daarna met onze voetjes in het warme zand en proberen de duinen te beklimmen. Valt echter niet mee. Die duinen zijn stijler en groter dan verwacht, er staat een sterke wind waardoor we soms het gevoel hebben dat we gezandstraald worden, en we zitten ook nog steeds op 8000ft hoogte waardoor we al snel einde adem zijn. We overwinnen de eerste duintop en dat is voor ons oudjes al meer dan genoeg :)
Spelen in het zand en foto's nemen en dan terug naar beneden. En dan terug op pad richting het westen. We rijden via Alamosa, een tankstop in Del Norte en dan stoppen voor lunch in Pagosa Springs. Is ondertussen al 14u30 dus we hebben al een hele afstand afgelegd. Het volgende stuk besluit ik te rijden zodat Marc ook wat kan genieten van het uitzicht. In Durango onze volgende stop om boodschappen te doen en onze voorraad drank terug aan te vullen. Marc neemt het stuur terug over en dat was maar best ook. We komen aan bij de ingang van Mesa Verde NP. We slapen deze nacht in een hotel midden in het park en vanaf de ingang is het nog 20mijl naar het hotel. En die 20mijl gaat stijl omhoog kronkelend helemaal naar de top van de berg. Heb met momenten toch wel even de ogen dichtgeknepen als ik de afgrond zag. Maar eenmaal boven was het wel de moeite waard.......wat een uitzicht! The Far View hotel is zijn naam wel waard. We zijn net op tijd om de zon te zien ondergaan en gaan daarna nog lekker eten in het restaurant. Was terug een leuke dag vandaag met op het einde een spannend ritje. Morgen verder naar het westen.
Ons laatste nachtje in het Victor hotel en goed geslapen ( ook al hoorde ik midden in de nacht muziek en dacht ik direct aan die spoken :)
Om 8u koffie en cake in de community kitchen, een leuke kleine zaak die organisch gebakjes maakt en ook kunst verkoopt. Je mag er altijd binnenlopen voor koffie en je betaalt wat je zelf wilt. Ondertussen wordt je ook nog geëntertaind door de eigenaar en al zijn reisverhalen.
We blijven langer dan gepland en vertrekken uiteindelijk om 9u.
Vandaag hebben we terug een rijdag. We hebben 300 km voor de boeg maar dit zal een hele dag duren want door de bergen duurt alles een stuk langer. Het eerste stuk gaat van Victor naar Canon City via de Phantom Canyon road. Dat is een onverharde weg tussen de stijle bergwanden en was vroeger de oude treinroute. Wordt een spannende rit offroad en bergaf en duurt 2 uren voor amper 25 mijl. De rit op zich is dus al een avontuur. Daarna hebben we terug normale wegen en kunnen we iets sneller ook al blijven we tussen de bergen tot in Salida. Daarna wordt het vlakker en rijden we richting het zuiden naar de Great Sand Dunes NP. En dat er hier genoeg zand is dat merken we al gauw. Er is veel wind en overal opstuivend zand wat met momenten het mooie uitzicht wel wat beperkt. Rond 16u komen we aan bij onze slaapplaats voor deze nacht, de Great Sand Dunes Lodge, net aan de rand van het National Park. We hebben een prachtig uitzicht over de duinen. Is wel raar om zo hoge duinen te zien met op de achtergrond bergen. We eten op onze kamer en genieten van de laatste zonnestralen op ons terras. De zonsondergang valt een beetje tegen door de wolken en het zand maar toch neemt Marc een heleboel mooie foto's ( hij is fotograaf voor nu want ik werk de blog bij nu we terug internet hebben).
Rond 20u is het pikdonker en koelt het heel veel af dus lekker ons bedje in en nog wat tv kijken. Morgen gaan we de duinen gaan verkennen. Slaapwel!
We hadden een onrustige nacht. Veel wakker geworden door Marc zijn gebabbel (of waren het toch spoken?). Toch zijn we weer vroeg wakker. We zien de zon opgaan boven de bergen vanuit ons bed maar blijven toch lekker liggen tot 8u30. Voor het ontbijt kunnen we ook maar op 1 plaats terecht en dat is in the fortune club. Is de oude gentlemens club (lees hoeretent) uit 1890 en is nu omgebouwd tot eettent. Een vriendelijk oud koppeltje die al even oud lijken als het interieur, maken pancakes en eggs voor ons en het smaakt heerlijk. Marc zijn honger is niet te stillen en hij neemt ook nog een reuzedessert. Een motherlode pie dessert om 9u s'morgens....waar steekt hij het toch allemaal???
We krijgen nog wat verhalen te horen over wat zich vroeger allemaal heeft afgespeeld in hun zaak en over de geesten die er nu nog rondspoken. Je zou het toch beginnen geloven.......of komt het door de hoogteziekte dat ze hier van alles horen en zien???
Daarna gaan we even langs bij de plaatselijke winkel/postkantoor. De bedoeling was om een visvergunning te halen voor vandaag in de sportwinkel maar gisteren zagen we dat die zaak gesloten was. In de bar gisteren hadden ze ons vertelt dat we het konden proberen in de supermarkt. De eigenaar heeft dus die winkel met postkantoor en hij blijkt ook nog de burgemeester te zijn. Maar hij kan ons ook niet helpen. Visvergunningen worden geregeld door de staat en de dichtstbijzijnde plaats waar we er een kunnen krijgen blijkt 50 km verder op te zijn en dat zien we niet zitten. Dan maar geen vissen vandaag.
Onze planning voor vandaag dan maar aangepast, we gaan op zoek naar goud!
Victor wordt omringd door een heleboel oude goudmijnen. Via een uitgebreid net van bergwegen en wandelpaden kan je al die oude mijnen gaan bekijken. We beginnen bij de mijn met het beste uitzicht over de hele streek, de American Eagles mijn, op 10500ft hoogte boven op de berg. Daarna een wandeling bij de Vindicator mijn en de Independence mijn. De oude torens, het oude materiaal en de vervallen gebouwen hebben een zekere charme. Nu ziet alles er verroest en verlaten uit maar ooit werden hier voor miljoenen dollars goud uit de bergen gehaald en werkten en woonden hier duizenden mensen. Marc loopt constant te zoeken tussen de steentjes op de grond en in de oude mijnkarretjes. Volgens hem ligt er ergens nog wel een vergeten stukje goud maar hij kan het spijtig genoeg niet vinden :) Door zijn gezoek was hij wel steeds verder aan het afdwalen en opeens was ik hem kwijt. Ik was foto's aan het nemen en Marc was de andere kant opgewandeld. Even paniek want meneer Fluit was nergens te zien en overal staan er bordjes dat je moet oppassen voor oude mijnschachten waar je kan invallen. Gelukkig kwam er net een auto aan en die mensen hadden hem gezien, meneer liep al een eind beneden nog steeds te zoeken.
Na onze toer van de oude mijnen terug naar het hotel om een hapje te eten en even dutten ( ja, we worden oud en we hebben last van de hoogte :)
Om 15u vertrekken we naar Cripple Creek. Gisteren zijn we Victor binnengereden via de oostkant om zo een hoge brug tussen Victor en Cripple Creek te vermijden maar nu kunnen we er niet onderuit. We moeten naar Cripple Creek om te tanken. Het is maar 10 mijl maar het wordt een angstig ritje. De brug valt nog het meest mee maar de rest van weg is langs de ravijn. Maar we geraken veilig in het stadje en kunnen onze tank terug volgooien. En nu we er toch zijn maken we ook een toertje en kopen wat souvenirs. We krijgen info over een mijntoer hier en besluiten die ook nog te doen. De Mollie Kathleen mijn gaat 1000ft onder de grond. We worden in een kleine ijzeren liftkooi met een rotvaart naar beneden gebracht. En daar krijgen we een interessante rondleiding in de mijn en zien we ook echt goud. In de rotsen heeft het een paarse kleur. Die paarse stroken kappen ze eruit en die steen wordt verpulverd en gesmolten en dan blijft er vloeibaar goud over. Weer iets nieuw bijgeleerd! (daarom vind ik dus paars zo mooi....paars vanbuiten is goud vanbinnen :)
Op het einde van de toer krijgen we elk nog een stukje gold ore, hebben we dan toch nog goud gevonden vandaag!
Om 18u zijn we terug in Victor, nog even langs bij Dirty Sally voor lekkere pizza en dan naar ons hotel. Koffers inpakken en slapen, was een lange, vermoeiende maar ook leuke dag.
Vandaag hebben we een dag rijden door de bergen voor de boeg. We vertrekken om 8u30 dus we waren weer eens lekker vroeg wakker. Maar vinden we helemaal niet erg want zo kunnen we het rustig aan doen met rijden. We verlaten Estes Park en rijden naar het zuiden. Na anderhalf uur over kronkelige bergwegen bereiken we onze eerste stop. Het plaatsje Nederland konden we niet zomaar links laten liggen! We wandelen wat rond, brengen een bezoekje aan het visitor center en gaan iets drinken. Daarna verder de bergen in. We klimmen steeds hoger en hoger en hebben onderweg prachtige uitzichten. Rond 13u even een stop om de beentjes te strekken en een lekkere subway sandwich te eten en dan back on the road! Onze eindbestemming is Victor, een klein oud mijndorp hoog in de bergen. De wegen worden steeds stijler en met heel veel gekronkel geraken we met een slakkegangetje toch de berg op. Rond 16u rijden we het dorp binnen en we moeten niet lang zoeken naar ons hotel. Victor is maar 6 straten groot en het oude Victor Hotel is het enigste gebouw met 4 verdiepingen dus het valt wel op. Is een prachtig oud victoriaans gebouw uit 1899. Alle gebouwen zijn hier nog uit die tijd en dat is te zien ook. Ook al is er veel verval en leegstand toch is het net of je terug gaat in de tijd. In de jaren 1890 was dit een van de rijkste en drukste plaatsen in de omgeving. Rond het dorp zie je nog de vele mijnschachten en torens die zorgden voor de grote rijkdom die ze hier hebben gekend. Nu zijn de goudmijnen allemaal uitgeput en vervallen en zo is ook het dorp in verval geraakt. De weinige mensen die hier nog wonen, ongeveer 450, doen hun best om de boel recht te houden. Is dus bijna een ghosttown maar het heeft wel iets. Nadat we zijn geïnstalleerd in onze leuke ouderwetse hotelkamer maken we een wandeling door Victor. We rijden ook even naar het oude kerkhof via de toepasselijke cemetery and dump road :)
En dan iets gaan eten! We moeten niet ver zoeken want er is maar 1 zaak waar ze dinner serveren.....Dirty Sally's. We eten Buffalo burgers en maken kennis met de lokale bevolking. We krijgen hele verhalen te horen over de geschiedenis van Victor en de goudmijnen. Rond 20u houden we het toch voor bekeken en gaan we terug naar onze kamer. Door de hoogte ben je toch wel sneller vermoeid en we hebben ook last van hoofdpijn, bloedneuzen en duizeligheid. Volgens de mensen hier een milde vorm van hoogteziekte. Zullen we wel overleven.....hoop ik :)
We hebben dus een rustige avond en rond 22u lekker naar bed. Geen internet dus blog bijwerken is voor later. Het schijnt dat ze hier wel geesten hebben dus dat belooft! Slaapwel!
Na onze vermoeiende dag gisteren lagen we vroeg in bed en we hebben heel goed geslapen. Door het tijdsverschil waren we vandaag supervroeg wakker maar dat was geen probleem. Verslagje van gisteren even vlug gemaakt en op de blog gezet. Dan ontbijten en spullen inpakken en om 7u45 waren we klaar om te vertrekken. Vandaag rijden we naar Estes Park en gaan we Rocky Mountains National Park gaan verkennen.
Na een rustig ritje in de bergen komen we om 9u aan in Estes Park. We stoppen even voor een foto en krijgen er direct een attractie bij, chipmunks komen eten bedelen en zijn heel grappig om te zien. Maar we moeten verder. Eerste stop is de sportwinkel want Marc heeft een visvergunning nodig voor deze middag. Hij kan het natuurlijk niet laten om ook wat andere visspullen te kopen. Daarna verder naar het NP. We volgen een kronkelige bergweg helemaal naar boven, Bear Lake road. En zoals de naam al zegt komen we dan bij Bear Lake. Vanop de parkeerplaats nemen we eerst de wandelroute naar en rond het meer. Het uitzicht is prachtig met de besneeuwde bergtoppen rond het meer. We zitten op 9500ft hoogte (is ongeveer 3000m denk ik) en het is zo mooi om te zien dat hier nog een beetje sneeuw ligt. Na onze wandeling rond het meer doen we nog een route. Nu gaan we van op de parkeerplaats de berg op naar de Alberta Fall. Is niet zo ver maar wel de berg op dus dat was zweten met onze slechte conditie. Maar we hebben het gehaald en het uitzicht was prachtig. Als we terug op de parking zijn is het ondertussen al 13u30 dus tijd om een hapje te eten. En dan naar onze volgende stop in het NP, en dat is Sprague Lake. Marc kan daar vissen dus hij heeft opeens een beetje haast :)
Het weer is een beetje spelbreker maar Marc laat zich niet kennen, een paar regendruppels houden hem niet tegen. Ik loop wat heen en weer en neem foto's. Om 16u komen er donkere wolken opzetten en Marc houd het toch voor gezien. Het is tijd om ons hotel voor vannacht op te zoeken. Op de terugweg krijgen we nog een verassing te zien. Er is file maar die blijkt niet voor de werkzaamheden te zijn maar voor 2 grote edelherten die langs de weg lopen. We zagen al twee vrouwtjes in het park maar nu zien we prachtige mannetjes met van die grote geweien. Was een prachtig zicht om die dieren van zo dichtbij te zien.
The Rodeway Inn ziet er wat vervallen uit maar eenmaal ingecheckt valt het allemaal mee. We brengen de spullen naar de kamer en rijden daarna nog even naar het centrum. Even rondwandelen en wat souvenirs kopen en dan gaan eten, lekkere steaks! Als we rond 19u terug naar het hotel rijden zien we de laatste verrassing van de dag, een gedeeltelijke zonsverduistering. Was een prachtige afsluiter van een leuke dag.
